Przed czterdziestoma dniami obchodziliśmy święto Narodzenia Chrystusa. Dzisiaj wspominamy dzień, w którym Jezus został przedstawiony w świątyni. W ten sposób nie tylko wypełnił przepis prawa Starego Testamentu, lecz spotkał się ze swoim ludem, który z wiarą Go oczekiwał. Symeon i Anna, prowadzeni i oświeceni przez Ducha Świętego, przybyli do świątyni, poznali Chrystusa i z radością wyznali wiarę w Niego. Podobnie i my, zgromadzeni przez Ducha Świętego, dążymy na spotkanie z Chrystusem. Znajdziemy Go i poznamy przy łamaniu chleba, a kiedyś spotkamy się z Nim, gdy przyjdzie w chwale.

Obchodzimy dziś już po raz szósty ogłoszoną przez papieża Franciszka Niedzielę Słowa Bożego, która jest niedzielą „poświęconą celebracji, refleksji oraz krzewieniu Słowa Bożego”. Otwórzmy nasze umysły i serca na przyjęcie tego Słowa, które zapisane w Biblii, ale które też stało się Ciałem w Jezusie. W Ewangelii Jezus dzisiaj najpierw sam czyta fragment Pisma Świętego, potem odkrywa jego znaczenie dla swojego życia, a przez to także objawia dar jakim Bóg Ojciec uczynił Go dla nas. W naszej osobistej lekturze Bożego Słowa zawsze znajdziemy Boży sens naszego życia dla dobra nas samych i bliźnich.

Mszę świętą nazywamy „ucztą weselną Baranka”. To określenie pochodzi z Apokalipsy św. Jana. Dzisiaj w Ewangelii ten sam apostoł opisuje inne zaślubiny w symbolicznej opowieści o weselu w Kanie. W tym tekście wino symbolizuje radość z relacji miłosnej z Bogiem, której brakuje religijności w czasach Jezusa, ponieważ skupiona ona była na przepisach prawa i oczyszczeniach (stągwie). Bóg, który w Jezusie stał się człowiekiem - poślubił naturę ludzką i zjednoczył się z nią jak małżonkowie. Przemiana wody w wino oznacza przywrócenie człowiekowi radości z relacji z kochającym Bogiem.

Chrzest Jezusa opowiada nam tajemnicę naszego chrztu poprzez znaki, które towarzyszą Jezusowi w Jordanie. Obmycie wodą oznacza usunięcie z brudu i niewoli grzechów, które Jezus na krzyżu wziął na siebie. Niebo - które po grzechu było zamknięte - jest teraz otwarte, co oznacza pojednanie i przyjaźń z tajemnicą niewidzialnego Ojca, który jest w niebie. Z nieba nie spada „deszcz ognia i siarki”, ale ogień miłości w pod postacią gołębicy, podobnie jak na uczniów - Kościół - w czasie Pięćdziesiątnicy. Głos nazywa Jezusa „umiłowanym Synem”. W czasie naszego chrztu każdego z nas Bóg tak nazywa, zmieniając naszą tożsamość z grzeszników na dzieci Boga. Moc chrztu pozwala Jezusowi na pustyni i nam skutecznie opierać się złu i ufać miłości.

Mędrcy, nazwani przez późniejszą tradycję „królami” nie istnieli naprawdę. Jednakże dla wspólnoty, dla której Św. Mateusz napisał tę medytację - jak również dla nas - są przykładem ludzi poszukujących i znajdujących Boga. Najpierw szukają Go oni w naturalnych zjawiskach tego świata, potem w Jerozolimie - tradycyjnym miejscu „mieszkania” Boga, a na końcu szukają go w Piśmie Świętym. Znajdują jednak Boga dopiero w prostocie i ubóstwie stajenki, w osobistym spotkaniu z Jezusem. Następnie ruszają dalej, dzieląc się radością i pielgrzymując ku „Ojcu świateł” (Jk 1, 17), którego Jezus objawia.

Święto Świętej Rodziny zaprasza nas do odniesienia spraw naszych rodzin i innych relacji do Boga. W I czytaniu Anna, która od Boga otrzymała życie swojego dziecka, oddaje je całkowicie na służbę Bogu w świątyni. Ta postawa skłania do wdzięczności za wszystkie osoby, które Pan Bóg nam podarował. W Ewangelii „rodzice Jezusa” symbolizują żydowską tradycję, która po ludzku spodziewała się, że Mesjasz spełni ziemskie potrzeby narodu. Jezus natomiast pokazuje swoje odniesienie do Ojca, który jest w niebie. W ten sposób uczy nas widzieć sprawy ziemskie w perspektywie życia wiecznego (o tym też II czytanie). Módlmy się, aby Jezus pozwalał nam - tak jak Maryi i Józefowi - przemieniać „ból serca” ludzkich oczekiwań w Bożą miłość.

Ta Niedziela mówi na różne sposoby o przychodzeniu Boga. W I czytaniu słyszymy o Betlejem – „domu chleba” – z którego wyjdzie Zbawiciel i zgromadzi rozdzielonych braci. Te słowa przygotowują nas do łamania się opłatkiem i pojednania w rodzinach. II czytanie przedstawia tajemniczy dialog przed Wcieleniem, z którego wynika, że Syn przyjmuje ciało jako piękny dar miłości od Ojca, a nie karę. Te słowa zapraszają nas do przyjęcia także naszej odkupionej cielesności, do świętowania bliskości, do przygotowania smacznych potraw i pięknego śpiewu kolęd. W Ewangelii Maryja przynosi Jezusa do Elżbiety i wymienia się z nią pozdrowieniami – słowami miłości i wiary. Niech takie będą też nasze relacje i rozmowy w tym przedświątecznym czasie.

W III Niedzielę Adwentu Jan Chrzciciel przedstawia nam Jezusa, który, gdy przyjdzie, będzie chrzcił Duchem Świętym i ogniem. Słowo „chrzest” oznacza zanurzanie. Jan Chrzciciel zanurzał w wodach Jordanu na znak obmycia z grzechów. Jezus, który już przyszedł, też zanurza - w Duchu Świętym, czyli Bożej obecności oraz w ogniu, czyli miłości. Ten, kto wchodził do Jordanu był otoczony wodą. Jezusa sprawia, że jesteśmy otoczeni obecnością Boga, że naszym środowiskiem życiowym jest Bóg i Jego miłość. Czasem ta miłość oczyszcza, spala to, co nam nie służy. Innym razem ta miłość rozpala, zachęca, motywuje do dobra. Pozwalajmy Jezusowi ciągle na nowo zanurzać nas w ogniu miłości.

Adwent oznacza „przyjście”. Tym, który przychodzi jest Syn Człowieczy - „prawdziwy człowiek”. Kościół przygotowuje się w Adwencie zarówno na świętowanie pierwszego przyjścia Jezusa (Święta Bożego Narodzenia), jak i na powtórne Jego przyjście. W Ewangelii mamy wskazówki jak spędzić czas oczekiwania - być wolnym od trosk doczesnych i egoistycznej ociężałości oraz czuwać i modlić się. Jest to zatem czas pogłębiania wiary i miłości, co tradycyjnie wyraża się w dobrych uczynkach. Jezus zaprasza nas zatem - przez modlitwę, czyli spotykanie się z Nim częściej niż zwykle - do ufności (pomimo groźnych znaków) i naśladowania Miłości.

Adwent oznacza „przyjście”. Tym, który przychodzi jest Syn Człowieczy - „prawdziwy człowiek”. Kościół przygotowuje się w Adwencie zarówno na świętowanie pierwszego przyjścia Jezusa (Święta Bożego Narodzenia), jak i na powtórne Jego przyjście. W Ewangelii mamy wskazówki jak spędzić czas oczekiwania - być wolnym od trosk doczesnych i egoistycznej ociężałości oraz czuwać i modlić się. Jest to zatem czas pogłębiania wiary i miłości, co tradycyjnie wyraża się w dobrych uczynkach. Jezus zaprasza nas zatem - przez modlitwę, czyli spotykanie się z Nim częściej niż zwykle - do ufności (pomimo groźnych znaków) i naśladowania Miłości.

W Ewangelii Jezus jako król daje świadectwo prawdzie. Tą prawdą jest dobra nowina o Bogu Ojcu kochającym człowieka. Dlatego sam Jezus jest tą Prawdą - chodzi po ziemi jako człowiek kochany, ufający dobroci Ojca, powierzający się w Jego ręce nawet w momencie śmierci na krzyżu. Po ludzku królowanie kojarzy się z dominacją, panowaniem pełnym ucisku, lękiem przed nadużyciami ze strony króla. Według bożej logiki królowanie to służba, także służba tej prawdzie o miłości Boga do człowieka. Dlatego królestwo Jezusa nie jest z tego świata, bo daje świadectwo o odwiecznej miłości. Dlatego też Jezus nie chciał być obwołany królem według ludzkich wyobrażeń. Jakiej prawdzie ja pozwalam królować w moim sercu? Ludzkiej czy bożej?

Boże Ojcze, dziękujemy Ci za Najświętszą Pannę Maryję. Dziękujemy za wszystkie łaski otrzymane za jej pośrednictwem. Dziękujemy za Ostrą Bramę wileńską, miejsce szczególnych łask i za tę skromną kopię obrazu Pani Ostrobramskiej, dzieło pokornych rąk młodych żołnierzy na wygnaniu w czasie II wojny światowej. Niech ten obraz będzie dla nas źródłem ufności, pokrzepienia i mocy w naszym trudnym pielgrzymowaniu. Niech nam przypomina zawsze niepojętą dobroć i miłosierdzie Twoje. Daj nam wszystkim łaskę wiary żywej, ufności radosnej, miłości prawdziwej i szczerej. Otocz nas, nasze rodziny i cały nasz naród Twoją opieką. Prosimy Cię za tych, którzy z tym obrazem byli lub są szczególnie związani i za żołnierzy tych jednostek, którzy przed nim modlili się tyle razy. Dopuść ich i nas do ojczyzny niebieskiej. Amen.