Chrzest Jezusa opowiada nam tajemnicę naszego chrztu poprzez znaki, które towarzyszą Jezusowi w Jordanie. Obmycie wodą oznacza usunięcie z brudu i niewoli grzechów, które Jezus na krzyżu wziął na siebie. Niebo - które po grzechu było zamknięte - jest teraz otwarte, co oznacza pojednanie i przyjaźń z tajemnicą niewidzialnego Ojca, który jest w niebie. Z nieba nie spada „deszcz ognia i siarki”, ale ogień miłości w pod postacią gołębicy, podobnie jak na uczniów - Kościół - w czasie Pięćdziesiątnicy. Głos nazywa Jezusa „umiłowanym Synem”. W czasie naszego chrztu każdego z nas Bóg tak nazywa, zmieniając naszą tożsamość z grzeszników na dzieci Boga. Moc chrztu pozwala Jezusowi na pustyni i nam skutecznie opierać się złu i ufać miłości.

Mędrcy, nazwani przez późniejszą tradycję „królami” nie istnieli naprawdę. Jednakże dla wspólnoty, dla której Św. Mateusz napisał tę medytację - jak również dla nas - są przykładem ludzi poszukujących i znajdujących Boga. Najpierw szukają Go oni w naturalnych zjawiskach tego świata, potem w Jerozolimie - tradycyjnym miejscu „mieszkania” Boga, a na końcu szukają go w Piśmie Świętym. Znajdują jednak Boga dopiero w prostocie i ubóstwie stajenki, w osobistym spotkaniu z Jezusem. Następnie ruszają dalej, dzieląc się radością i pielgrzymując ku „Ojcu świateł” (Jk 1, 17), którego Jezus objawia.

Święto Świętej Rodziny zaprasza nas do odniesienia spraw naszych rodzin i innych relacji do Boga. W I czytaniu Anna, która od Boga otrzymała życie swojego dziecka, oddaje je całkowicie na służbę Bogu w świątyni. Ta postawa skłania do wdzięczności za wszystkie osoby, które Pan Bóg nam podarował. W Ewangelii „rodzice Jezusa” symbolizują żydowską tradycję, która po ludzku spodziewała się, że Mesjasz spełni ziemskie potrzeby narodu. Jezus natomiast pokazuje swoje odniesienie do Ojca, który jest w niebie. W ten sposób uczy nas widzieć sprawy ziemskie w perspektywie życia wiecznego (o tym też II czytanie). Módlmy się, aby Jezus pozwalał nam - tak jak Maryi i Józefowi - przemieniać „ból serca” ludzkich oczekiwań w Bożą miłość.

Ta Niedziela mówi na różne sposoby o przychodzeniu Boga. W I czytaniu słyszymy o Betlejem – „domu chleba” – z którego wyjdzie Zbawiciel i zgromadzi rozdzielonych braci. Te słowa przygotowują nas do łamania się opłatkiem i pojednania w rodzinach. II czytanie przedstawia tajemniczy dialog przed Wcieleniem, z którego wynika, że Syn przyjmuje ciało jako piękny dar miłości od Ojca, a nie karę. Te słowa zapraszają nas do przyjęcia także naszej odkupionej cielesności, do świętowania bliskości, do przygotowania smacznych potraw i pięknego śpiewu kolęd. W Ewangelii Maryja przynosi Jezusa do Elżbiety i wymienia się z nią pozdrowieniami – słowami miłości i wiary. Niech takie będą też nasze relacje i rozmowy w tym przedświątecznym czasie.

W III Niedzielę Adwentu Jan Chrzciciel przedstawia nam Jezusa, który, gdy przyjdzie, będzie chrzcił Duchem Świętym i ogniem. Słowo „chrzest” oznacza zanurzanie. Jan Chrzciciel zanurzał w wodach Jordanu na znak obmycia z grzechów. Jezus, który już przyszedł, też zanurza - w Duchu Świętym, czyli Bożej obecności oraz w ogniu, czyli miłości. Ten, kto wchodził do Jordanu był otoczony wodą. Jezusa sprawia, że jesteśmy otoczeni obecnością Boga, że naszym środowiskiem życiowym jest Bóg i Jego miłość. Czasem ta miłość oczyszcza, spala to, co nam nie służy. Innym razem ta miłość rozpala, zachęca, motywuje do dobra. Pozwalajmy Jezusowi ciągle na nowo zanurzać nas w ogniu miłości.

Adwent oznacza „przyjście”. Tym, który przychodzi jest Syn Człowieczy - „prawdziwy człowiek”. Kościół przygotowuje się w Adwencie zarówno na świętowanie pierwszego przyjścia Jezusa (Święta Bożego Narodzenia), jak i na powtórne Jego przyjście. W Ewangelii mamy wskazówki jak spędzić czas oczekiwania - być wolnym od trosk doczesnych i egoistycznej ociężałości oraz czuwać i modlić się. Jest to zatem czas pogłębiania wiary i miłości, co tradycyjnie wyraża się w dobrych uczynkach. Jezus zaprasza nas zatem - przez modlitwę, czyli spotykanie się z Nim częściej niż zwykle - do ufności (pomimo groźnych znaków) i naśladowania Miłości.

Adwent oznacza „przyjście”. Tym, który przychodzi jest Syn Człowieczy - „prawdziwy człowiek”. Kościół przygotowuje się w Adwencie zarówno na świętowanie pierwszego przyjścia Jezusa (Święta Bożego Narodzenia), jak i na powtórne Jego przyjście. W Ewangelii mamy wskazówki jak spędzić czas oczekiwania - być wolnym od trosk doczesnych i egoistycznej ociężałości oraz czuwać i modlić się. Jest to zatem czas pogłębiania wiary i miłości, co tradycyjnie wyraża się w dobrych uczynkach. Jezus zaprasza nas zatem - przez modlitwę, czyli spotykanie się z Nim częściej niż zwykle - do ufności (pomimo groźnych znaków) i naśladowania Miłości.

W Ewangelii Jezus jako król daje świadectwo prawdzie. Tą prawdą jest dobra nowina o Bogu Ojcu kochającym człowieka. Dlatego sam Jezus jest tą Prawdą - chodzi po ziemi jako człowiek kochany, ufający dobroci Ojca, powierzający się w Jego ręce nawet w momencie śmierci na krzyżu. Po ludzku królowanie kojarzy się z dominacją, panowaniem pełnym ucisku, lękiem przed nadużyciami ze strony króla. Według bożej logiki królowanie to służba, także służba tej prawdzie o miłości Boga do człowieka. Dlatego królestwo Jezusa nie jest z tego świata, bo daje świadectwo o odwiecznej miłości. Dlatego też Jezus nie chciał być obwołany królem według ludzkich wyobrażeń. Jakiej prawdzie ja pozwalam królować w moim sercu? Ludzkiej czy bożej?

Boże Ojcze, dziękujemy Ci za Najświętszą Pannę Maryję. Dziękujemy za wszystkie łaski otrzymane za jej pośrednictwem. Dziękujemy za Ostrą Bramę wileńską, miejsce szczególnych łask i za tę skromną kopię obrazu Pani Ostrobramskiej, dzieło pokornych rąk młodych żołnierzy na wygnaniu w czasie II wojny światowej. Niech ten obraz będzie dla nas źródłem ufności, pokrzepienia i mocy w naszym trudnym pielgrzymowaniu. Niech nam przypomina zawsze niepojętą dobroć i miłosierdzie Twoje. Daj nam wszystkim łaskę wiary żywej, ufności radosnej, miłości prawdziwej i szczerej. Otocz nas, nasze rodziny i cały nasz naród Twoją opieką. Prosimy Cię za tych, którzy z tym obrazem byli lub są szczególnie związani i za żołnierzy tych jednostek, którzy przed nim modlili się tyle razy. Dopuść ich i nas do ojczyzny niebieskiej. Amen.

Dzisiejsza Ewangelia najczęściej intepretowana jest jako zachęta do zaufania w Bożą opatrzność i dzielenia się wszystkim, co posiadamy. Jednak nie takie jest nauczanie Jezusa. W Ewangelii św. Marka. Jezus przed chwilą wjechał w Niedzielę Palmową do Jerozolimy i wyrzucił kupców ze świątyni, nazywając tych, którzy tam handlowali zbójcami. Jezus nie popiera gestu wdowy, ale pokazuję, że system nadużyć religijnych zmanipulował ją do pozbawienia się utrzymania. Warto się zastanowić czy nasza pobożność nie prowadzi do nadużyć. Czy nie torturujemy siebie i innych niewłaściwymi religijnymi przekonaniami. Jezus przestrzega swoich uczniów przed postawą faryzeuszy.

Dzisiejsze czytania pokazują nam drogę od Starego do Nowego Prawa. Stare Przymierze („testament”, relacja z Bogiem) z upływem czasu regulowane było coraz bardziej przez zestaw przepisów - nakazów i zakazów, z obowiązkiem składania ofiar. Z II czytania i Ewangelii uczymy się, że czas ofiar minął od doskonałej ofiary Jezusa, która nie była wypełnieniem obowiązku, ale darowaniem życia z miłości. Jezus w rozmowie z uczonym w Piśmie przypomina, że relacja z Bogiem - Miłością - polega na… miłości, a nie transakcji: wypełniłem zadanie - oczekuję nagrody. Miłość Boga i bliźniego to jedna miłość, dlatego wymaga całego serca, duszy i umysłu. Tak całkowicie zostaliśmy umiłowani - tak miłujmy.

W ciągu roku są dwa dni, szczególnie ważne dla każdej świątyni: dzień jej patrona i rocznica jej poświęcenia. Pierwszy z nich jest odpowiednikiem naszych imienin - obchodzona jest wtedy uroczystość odpustowa. Z kolei dzień rocznicy poświęcenia kościoła jest analogią do wspomnienia dnia przyjęcia chrztu. Przez chrzest człowiek staje się dzieckiem Bożym; przez poświęcenie świątynia staje się budynkiem przeznaczonym do wyłącznej służby Bożej. W dzisiejszych czytaniach to poświęcenie dokonuje się przez zamieszkanie Boga - Ducha Świętego - Jezusa w budynku, w człowieku, w domu (Zacheusza). Gdy wracamy dzisiaj po remoncie do kaplicy prośmy Pana, aby Jego Duch czynił z nas Bożą wspólnotę.